W przerwie zimowej dobiegającego końca sezonu piłkarzem Śląska Wrocław został Benjamin Imeh. W ostatnim czasie piłkarz stał się ofiarą niespotykanej rasistowskiej nagonki ze strony ludzi mieniących się kibicami wrocławskiego klubu.

Sprawa jest świeża, i należy o niej głośno mówić. Znani ze swych uprzedzeń, powiązani z wrocławską Ligą Polskich Rodzin, liderzy fanatyków Śląska od początku nie byli zadowoleni z obecności w drużynie ciemnoskórego piłkarza. Jednak na początku brakowało im tych, pełnych hipokryzji, argumentów, które przyszły w trakcie trwania rundy wiosennej.

Wszystko zaczęło się od niewykorzystanego karnego w meczu z Górnikiem Polkowice. Ten "sportowy" argument uwolnił falę nienawiści do Imeha. Choć prawdą jest, że Nigeryjczyk do tamtej pory nie zdobył dla wrocławian żadnej bramki, to na pewno nie był najsłabszym punktem drużyny. Wątpię jednak, by margines społeczny zasiadający na trybunach stadionu przy ulicy Oporowskiej był w stanie obiektywnie ocenić grę jakiegokolwiek, a tym bardziej ciemnoskórego piłkarza. Rozpoczęła się więc nagonka i szukanie "kwitów" na Nigeryjczyka.

Po tym jak w Opolu, w czasie rozgrywanego przy silnych opadach meczu z Odrą, strzał Imeha zatrzymał się w kałuży deszczu na linii bramkowej, jedna ze stadionowych gadzinówek, Fan Śląsk, opisała zdarzenie w następujący sposób:

Jak zwykle gamoniem okazał się Murzyn. Tym razem Imeh tak strzelał do pustej bramki, że piłka stanęła w błocie. Gdyby uderzał piłkę półgórną, wpadłaby do siatki jak nic. Ale grając na nawierzchni nasiąkniętej wodą po ulewie, gdzie piłka czasami stawała w miejscu, w czarnym łbie myśl że może się to zdarzyć przed bramką nie zakiełkowała.

W relacji Fan Śląska poświęconej spotkaniu Polkowice-Śląsk (tego, w którym Imeh nie wykorzystał karnego) znalazł się z kolei następujący fragment:

- Do Murzynów się strzela, a nie daje im strzelać! – stwierdził „KP” jeden z większych wrogów ludzi o odmiennym kolorze skóry widząc w okienku TV co nawyczyniał Murzyn. „KP” jednocześnie wzniósł toast za zdrowie pewnego osobnika, który od 62 lat i 7 dni nie żyje, jednak do dziś jest kojarzony z czystością rasową.

Gdy zabrakło argumentów opierających się (w teorii) na postawie Imeha na boisku, kibole z Oporowskiej sięgnęli po szczegóły dotyczące życia osobistego napastnika WKS-u. Na półoficjalnej stronie Śląska (na stronie sponsora klubu, piwa Piast, link do strony Śląska kieruje właśnie do niej) pojawił się paszkwil na temat grającego w barwach wrocławskiej drużyny Nigeryjczyka. Długa na kilkanaście stron opowieść miała pochodzić od byłej dziewczyny Imeha. Główne zarzuty, jakie w niej padły, to niewierność w związku i bardzo słabo poparte tezy o zaniżaniu przez napastnika wieku. Tekst nie jest przez nikogo podpisany i, aby nikt nie mógł zarzucić autorowi kłamstwa, utrzymany w konwencji historii mającej miejsce dawno temu, gdzieś za górami, za lasami. Słowo baśń mi tu jednak jakoś nie pasuje. Całość można przeczytać tu.

Kolejny etap spektaklu nienawiści miał miejsce podczas ostatniego w rundzie wiosennej meczu we Wrocławiu. W ubiegłą niedzielę Śląsk podejmował KSZO. Już na pierwszej stronie sponsorowanej przez Młodzież Wszechpolską innej stadionowej gadzinówki "Śląsk to my" atak na Imeha powtórzył się. Oparto się na wspomnianych wyżej niepopartych niczym tez o zaniżonym wieku zawodnika. Poddano też w wątpliwość wiek Emmanuela Olisadebe, a za dowód miały posłużyć następujące słowa: "kilkanaście lat temu wśród drużyn Serie A testowany był gracz o takim samym nazwisku (Olisadebe), ale z datą wcześniejszą o 10 lat". Warto dodać, że po egzemplarze "Śląsk to my" ustawiają się przed meczem kolejki, a wielu młodych ludzi przychodzących na stadion święcie wierzy w każde zamieszczone tam słowo. W ten sposób domysły urastają do rangi faktów, a Imeh zaczyna być wrogiem już nie dlatego, że jest czarny, ale dlatego, że zdradzał swoją dziewczynę, no i oczywiście dlatego, że kłamie co do swego prawdziwego wieku.

Ponieważ, jak wiadomo, żaden fan Śląska nigdy nikogo nie zdradził, a kibice tego klubu często mienią się Ludźmi Zasad, Imeh musiał liczyć się z konsekwencjami swojego zachowania. Dlatego w meczu z KSZO kibice przywitali go wyrafinowaną piosenką: "Imeh gamoniu, jeździłeś kiedyś na słoniu!". Potem Imeh strzelił dwie bramki, ale to niewiele zmieniło. Kibic prowadzący doping krzyknął tylko: "Imeh strzelił dwa gole, ale to przecież niczego nie zmienia!". I zaintonował na powrót piosenkę o słoniu.

Atmosfera z każdym dniem się zagęszcza. Na gloryfikującej przemoc i rasizm stronie wroclawianie.info relacja z meczu z KSZO wyglądała następująco:

Istnieją różne sprzeczne teorie co do wyniku dzisiejszego meczu Śląska Wrocław z Ceramiką Ostrowiec. Jedna mówi, że było 0:0 - ponieważ "czarnych bramek" nie liczymy. Druga zaś uznaje dwie strzelone przez Imeha bramki wychodząc z założenia, że ten zawodnik dopiero dziś zrozumiał zasady gry w piłkę nożną...

Przedwczoraj zaś cytowana już półoficjalna strona Śląska doniosła o zajściu z udziałem redaktora "Śląsk to my" oraz Imeha i Pawła Kaczorowskiego. Oczywiście wedle relacji to ów dziennikarz (jakkowiek w tym przypadku to nie brzmi) został napadnięty przez piłkarzy.

Czemu opisuję tę historię?

Przyjaciółmi przywódców kiboli Śląska są posłowie na Sejm z Wrocławia z LPR, wicemarszałek Sejmu Janusz Dobrosz i Radosław Parda (ten, który tak zaciekle blokował Paradę Równości w Warszawie parę lat temu). Rozdawana na meczach gazetka, sponsorowana przez przybudówkę LPR, co kolejkę promuje nienawiść rasową, jeśli nie w stosunku do Imeha, to w stosunku do innych "obcych". Wypadałoby więc zapytać lidera tej partii, wicepremiera Giertycha, czy również podpisuje się pod stwierdzeniem, że do czarnych należy strzelać?

O ile jednak tego rodzaju fetor w działalności organizacji powiązanych z LPR mnie nie dziwi, o tyle należy zwrócić uwagę na problem władzom Wrocławia, które mają zainwestować w Śląsk. Wrocław od lat jest promowany jako miasto spotkań, miasto otwarte, miasto wielu kultur. Na ile taki rzeczywiście jest, to kwestia do dyskusji. Na pewno jednak nie miasto nie poprawi swojego wizerunku wzmacniając jedynie siłę sportową Śląska. Konieczne są radykalne, odważne zmiany, które wyrzucą ze stadionu przy ulicy Oporowskiej fanatycznych ksenofobów, którzy z piłki nożnej robią arenę politycznej walki. Niewiele jest do stracenia, bo jakość dopingu na meczach Śląska i tak jest żałosna.

Bardzo chciałbym móc wyjść kiedyś z meczu w zielonej koszulce Śląska i nie wstydzić się tego, że przed chwilą byłem na stadionie. W Poznaniu można, w Warszawie można. A kiedy we Wrocławiu ludzie chodzący na mecze przestaną być kojarzeni z najgorszą patologią i marginesem?